Osuđeni ratni zločinac koji je robijao u Hagu putuje po Srbiji i javno govori da će njegova Srpska radikalna stranka u skupštini Srbije tražiti ukidanje autonomije Vojvodini, koja je zagarantovana najvećim zakonodavnim aktom-Ustavom. To je klasični atak na pravno-politički poredak Republike Srbije.
Vojvodina skoro 100 godina ima skupštinu, vladu, pokrajinske sekretare za razne oblasti, pokrajinske institucije i ustanove.
Državna tužiteljica Zagorka Dolovac uporno ćuti i ništa ne preduzima, a Šešelj kaže “borićemo se da ukinemo autonomiju Vojvodine, jer je preskupa. Godišnje se na nju troši između 700 i 800 miliona eura, a te pare ćemo preusmjeriti na poljoprivredu i druge sektore”, ističe Šešelj.
Predsjednik vojvođanske vlade je šešeljev bivši radikal Igor Mirović, sada član vučićevog SNS, a predsjednik pokrajinske skupštine je Ištvan Pastor, predsjednik Saveza vojvođanskih Mađara.
Zanimljivo je da su mnoge ličnosti iz javnog života Srbije tražile da se zabrani Šešelju da se bavi politikom, jer je u Hagu proveo 12 godina zbog organizovanja zločina na prostoru bivše Jugoslavije. On je kao takav do skoro bio poslanik u skupštini Srbije, što je nezamislivo u Evropi i svijetu. Samo je u Srbiji moguće nešto tako.
Vojvodina ima političku i teritorijalnu autonomiju u okviru Srbije. U njoj živi oko 2 miliona stanovnika, a pored Srba, u Vojvodini žive i Mađari, Slovaci, Rusini, Hrvati, Ukrajinci, Rumuni, Crnogorci, Bunjevci, Šokci i još neke manje etničke grupe. Vojvodina je najheterogenija pokrajina u Evropi, u kojoj skladno žive sve pomenute zajednice.
A onda je početkom devedesetih godina prošlog vijeka došao Šešelj i njegovi radikali i iz mjesta Hrtkovci protjerao Hrvate. U tom mjestu sada ima kuću na svoje ime. Tek toliko da se zna da je prisutan, da plaši ono malo preostalih Hrvata u Vojvodini.
Poslije pada režima Slobodana Miloševića, predsjednik Lige socijaldemikrata Vojvodine Nenad Čanak je sa još nekim poslanicima u državnom parlamentu , 2000-te godine i nešto kasnije, tražio da se zabrani rad Radikala i SPS, koje su tada bile nacional-fašističke partije. Nažalost to se nije desilo, a ubrzo je 12-og marta 2003. godine ubijen premijer Zoran Đinđić.
Radikali su vodili nezapamćenu hajku na Đinđića, neprekidno su ga kriminalizovali na medijima, a epilog je poznat. Da su poslije 5-og oktobra 2000-te godine zabranjene ove dvije politički potpuno destruktivne partije, Srbija bi već možda bila članica EU. Ovako ne može dalje od Marinkove Bare.
Nacizam i fašizam neprestano bujaju, veličaju se ratni zločinci a zgrade u Beogradu su preplavljene muralima zločinca Ratka Mladića. Non stop se poriče genocid u Srebrenici, a na Hepi televiziji neprestano defiluju ratni zločinci koji su robijali u Hagu zbog nedjela u Hrvatskoj, Bosni, na Kosovu. Jedino kod Marića u Ćirilici nisu gostovali Radovan Karadžić i Ratko Mladić.
Srbija je pretvorena u medijsku ludnicu, kojoj se ne nazire kraj. Desnišari marširaju kao da će sutra u rat. Umnožavaju se poput Miše Vacića, Sime Spasića, a Dragoslavu Bokanu fali rat. Kao da se sprema da sa svojim Belim Orlovima opet krene u ubijanje nedužnih ljudi. Niko ne stiže da pobroji gostovanja ovog monstruma pomračenog uma na televizijama sa nacionalnom frekvencijom.
Što kaže Vuk Drašković: “Kojekude Srbijo”?
Albin Gegić, novinar
